DEN HAAG – De rechtbank Den Haag heeft een 39-jarige man veroordeeld tot een gevangenisstraf van 21 jaar voor de moord op zijn ex-partner in Leiden. De rechtbank oordeelt dat de man op 29 januari 2024 met voorbedachten rade zijn voormalige partner om het leven bracht en de dood vervolgens als zelfmoord probeerde te laten lijken.
De vrouw overleed een dag nadat zij in kritieke toestand was aangetroffen in de woning van de verdachte, tevens zijn ouderlijk huis.
Turbulente relatie
Het slachtoffer en de verdachte leerden elkaar in 2010 kennen via een internetsite en kregen samen twee kinderen. Volgens de rechtbank kende de relatie de laatste jaren een turbulent verloop. In 2023 maakte het slachtoffer abrupt een einde aan de relatie, nadat zich in de jaren daarvoor meerdere incidenten hadden voorgedaan.
Hoewel beide partijen probeerden de relatiebreuk, mede in het belang van de kinderen, in goede banen te leiden, ontstonden regelmatig conflicten.
Uit onderzoek bleek dat de verdachte zijn ex-partner zeer frequent berichten stuurde wanneer zij aan het werk was, soms tot wel 600 berichten per dag. In die berichten uitte hij jaloezie richting bepaalde collega’s van het slachtoffer. Ook bleek uit het berichtenverkeer dat de man sterk afhankelijk was van zijn ex-partner en moeite had met de relatiebreuk. Hij gaf onder meer aan zich sinds het einde van de relatie “dood van binnen” te voelen en dat zijn leven stilstond.
De verdachte had kort voor het fatale incident de sleutels ontvangen van een nieuwe huurwoning, waar hij eind januari 2024 zou intrekken.
In scène gezette zelfmoord
Op 29 januari 2024 belde de verdachte de alarmcentrale met de mededeling dat hij zijn partner beneden had aangetroffen na een zelfmoordpoging.
Ter plaatse troffen agenten de vrouw aan met een metalen ketting om haar nek, waaraan een deel van een hondenriem was bevestigd. Het andere deel van de hondenriem, ongeveer een meter lang, was vastgeknoopt aan een verwarmingsbuis die van de vloer naar het plafond liep.
Het slachtoffer werd in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht, waar zij een dag later overleed.
De verdachte hield vol dat sprake was van zelfmoord. De rechtbank verwerpt die lezing.
Forensisch onderzoek
In een interdisciplinair forensisch onderzoek werden twee scenario’s onderzocht: zelfdoding door verhanging en wurging waarbij de zelfmoord in scène was gezet.
Volgens de onderzoekers was het tussen de zeven en zevenhonderd keer waarschijnlijker dat de vrouw met de slipketting was gewurgd dan dat zij zichzelf ermee had opgehangen.
Daarnaast werd de telefoon van de verdachte onderzocht. Daaruit bleek dat hij had gezocht naar rechterlijke uitspraken over zelfmoord en naar informatie over het knopen van een strop. Ook had hij via de website van een winkel een type hondenriem bekeken en aangeschaft dat overeenkwam met de riem die op de plaats delict werd aangetroffen.
Vooropgezet plan
Het Openbaar Ministerie had vervolgd voor doodslag, maar de rechtbank acht moord bewezen.
Volgens de rechtbank wijzen de internetzoekopdrachten en de aanschaf van de hondenriem en slipketting, in samenhang met de problematische relatiebreuk, op een vooropgezet plan om het slachtoffer van het leven te beroven.
De rechtbank stelt vast dat de voorbereiding over een langere periode plaatsvond, waardoor de verdachte voldoende tijd had om na te denken over zijn voornemen en de gevolgen daarvan.
Voor de man was het volgens de rechtbank onverteerbaar dat niet alleen de relatie was beëindigd, maar ook dat het gezin uiteen zou vallen en hij de woning moest verlaten waarin hij was opgegroeid.
Geen tbs
De rechtbank rekent het de verdachte zwaar aan dat hij de moord probeerde te verhullen als zelfmoord en daarbij verklaringen aflegde over zijn ex-partner die volgens de rechtbank grotendeels onjuist waren. Die uitlatingen zijn volgens de rechtbank grievend en beschadigend voor de kinderen en andere nabestaanden.
De rechtbank ziet de zaak bovendien als een vorm van ex-partnerdoding, ook wel femicide genoemd, wat volgens de rechters gevoelens van afschuw, angst en onveiligheid in de samenleving veroorzaakt.
Hoewel het Openbaar Ministerie tbs met dwangverpleging had geëist, legt de rechtbank die maatregel niet op. Volgens de rechters wordt niet voldaan aan het zogenoemde gevaarcriterium, omdat de man geen strafblad heeft en deskundigen de kans op herhaling relatief laag inschatten.
Naast de gevangenisstraf van 21 jaar krijgt de verdachte een maatregel tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking opgelegd, zodat ook na zijn detentie langdurig toezicht mogelijk blijft. Verder moet hij schadevergoedingen betalen aan zijn twee kinderen en andere nabestaanden van het slachtoffer.
