ALKMAAR – Een medewerker die op Schiphol vliegtuigen van kerosine voorzag, krijgt zijn verklaring van geen bezwaar (VGB) niet terug. De man uit Zwanenburg raakte zijn toestemming om op het beveiligde deel van de luchthaven te werken kwijt nadat hij was veroordeeld voor belastingfraude bij een voormalige werkgever. Volgens de rechtbank Noord-Holland mocht de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties de verklaring intrekken vanwege risico’s voor de nationale veiligheid. Dat blijkt uit een vandaag gepubliceerde uitspraak.
De man werkte bij Gezamenlijke Tankdienst Schiphol B.V., aanvankelijk als zelfstandige en later als uitzendkracht. In zijn functie was hij verantwoordelijk voor het bevoorraden van vliegtuigen met kerosine. Omdat deze werkzaamheden plaatsvinden op het beveiligde deel van Schiphol, is sprake van een vertrouwensfunctie waarvoor een verklaring van geen bezwaar verplicht is. De medewerker kreeg deze verklaring op 24 april 2024.
Tijdens een nieuw veiligheidsonderzoek door de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD), dat was gestart vanwege onvolledigheden in zijn verblijfsgeschiedenis, kwam naar voren dat de man betrokken was geweest bij een strafrechtelijk onderzoek van de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (FIOD) naar zijn voormalige werkgever. Uit justitiële gegevens bleek vervolgens dat hij in dat onderzoek als verdachte was gedagvaard.
De minister besloot daarop op 7 augustus 2025 de verklaring van geen bezwaar in te trekken. Volgens de minister waren de verdenkingen niet verenigbaar met het vervullen van een vertrouwensfunctie op een luchthaven.
Veroordeeld tot 360 uur taakstraf
De zaak kreeg een nieuwe wending toen de rechtbank Amsterdam de man op 5 maart 2026 veroordeelde tot een taakstraf van 360 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden.
De strafzaak draaide om zijn rol bij belastingfraude binnen een voormalige onderneming. De man werd veroordeeld voor het feitelijk leidinggeven aan het opzettelijk niet beschikbaar stellen van de administratie aan de Belastingdienst, terwijl dit ertoe strekte dat te weinig belasting werd geheven.
Daarnaast werd hij veroordeeld voor het feitelijk leidinggeven aan het indienen van onjuiste aangiften omzetbelasting. Daarbij werd geen of een te laag bedrag aan omzetbelasting opgegeven, waardoor eveneens te weinig belasting werd geheven.
De minister zag in deze veroordeling aanleiding om vast te houden aan de intrekking van de VGB. Volgens de minister was onvoldoende gewaarborgd dat de man onder alle omstandigheden de verplichtingen zou nakomen die horen bij een vertrouwensfunctie op Schiphol.
Eerder mocht medewerker blijven werken
De medewerker had zich vanaf het begin tegen de intrekking verzet. In oktober 2025 kreeg hij bij de voorzieningenrechter nog voorlopig gelijk. De rechter schorste destijds de intrekking van zijn VGB tot zes weken na de beslissing op zijn bezwaar.
Op dat moment vond de rechter dat het belang van de medewerker om zijn werkzaamheden op Schiphol te kunnen voortzetten zwaarder woog dan het belang van de minister om de verklaring onmiddellijk in te trekken.
Na de strafrechtelijke veroordeling veranderde de situatie. De minister handhaafde op 19 augustus 2026 de intrekking van de VGB, overeenkomstig het advies van de bezwarencommissie.
De medewerker stelde daarop beroep in en vroeg opnieuw om een voorlopige voorziening. Zijn eerdere schorsing was inmiddels verlopen en zijn Schipholpas was onbruikbaar gemaakt. Daardoor kon hij zijn werkzaamheden niet langer uitvoeren.
Werkgever wilde medewerker graag behouden
Volgens de medewerker was de intrekking van zijn VGB onterecht. Hij stelde dat zijn werkzaamheden als vliegtuigtanker strikt waren afgebakend en dat hij tijdens zijn werk voortdurend werd gecontroleerd. Daardoor zou het volgens hem vrijwel onmogelijk zijn om vanuit zijn functie strafbare feiten te plegen of anderen daarbij te helpen.
Ook voerde hij aan dat hij geen bijzondere kennis had die hem gevaarlijker maakte dan andere medewerkers op Schiphol. Zijn werkgever was bovendien tevreden over zijn functioneren en wilde hem graag behouden. Als hij zijn VGB zou terugkrijgen, was het bedrijf bereid hem direct weer aan te nemen en in te zetten.
De man wees daarnaast op het tijdsverloop sinds de strafbare feiten. Hij was naar eigen zeggen al geruime tijd niet meer met justitie in aanraking gekomen en had zijn werkzaamheden jarenlang naar tevredenheid uitgevoerd. Hij had geen hoger beroep ingesteld tegen zijn strafrechtelijke veroordeling en wilde zijn verleden achter zich laten.
Volgens de medewerker had de minister onvoldoende rekening gehouden met deze omstandigheden en met zijn persoonlijke eigenschappen, waaronder zijn betrouwbaarheid, integriteit en veiligheidsbewustzijn.
Minister vreest misbruik van toegang tot Schiphol
De minister stelde daartegenover dat het risico voor de nationale veiligheid niet uitsluitend wordt bepaald door de concrete werkzaamheden die iemand uitvoert. Ook de toegang tot het beveiligde deel van een luchthaven speelt volgens de minister een belangrijke rol.
Wie over een VGB beschikt, kan zich op locaties bevinden waar strenge beveiligingsmaatregelen gelden. Volgens de minister brengt die toegang een bijzondere verantwoordelijkheid met zich mee en moet van medewerkers worden verwacht dat zij zich ook buiten werktijd betrouwbaar gedragen.
De strafbare feiten waarvoor de man was veroordeeld, lieten volgens de minister zien dat hij gevoelig was geweest voor financiële verleidingen en bereid was de wet ernstig te overtreden voor financieel gewin.
Daarmee bestond volgens de minister een ontoelaatbaar risico dat de medewerker zijn positie op Schiphol zou kunnen misbruiken of anderen de gelegenheid zou kunnen bieden strafbare feiten te plegen. Als voorbeeld werd genoemd het verstrekken van informatie over beveiligingsmaatregelen op de luchthaven.
Hoewel de werkzaamheden van de man als vliegtuigtanker nauwkeurig waren afgebakend, kon volgens de minister niet worden uitgesloten dat hij opnieuw strafbare feiten zou plegen.
Nieuwe regels voor toegang tot luchthavens
Bij de beoordeling speelde ook mee dat de VGB’s voor burgerluchthavens sinds 1 september 2026 locatiegebonden zijn. Een dergelijke verklaring is niet langer uitsluitend gekoppeld aan één specifieke functie of werkgever, maar kan worden gebruikt voor verschillende vertrouwensfuncties op of in verband met Nederlandse burgerluchthavens.
Volgens de minister moet het veiligheidsrisico daarom breder worden beoordeeld dan alleen op basis van de dagelijkse werkzaamheden van een individuele medewerker.
Daarnaast hechtte de minister veel waarde aan de zwaarte van de strafrechtelijke veroordeling. Binnen de gehanteerde beoordelingsregels wordt een taakstraf vanaf 40 uur of een vrijheidsstraf vanaf twintig dagen al als een zware straf beschouwd.
De opgelegde taakstraf van 360 uur en de voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden lagen volgens de minister ruimschoots boven deze grenzen. Ook vielen de gepleegde strafbare feiten binnen de terugkijkperiode van acht jaar die bij het veiligheidsonderzoek wordt gehanteerd.
Rechtbank volgt redenering minister
De rechtbank Noord-Holland oordeelt dat de minister voldoende heeft gemotiveerd waarom de strafrechtelijke veroordeling een risico vormt voor de veiligheid van de burgerluchtvaart.
Volgens de voorzieningenrechter mocht de minister bij zijn beoordeling verder kijken dan de specifieke werkzaamheden van de medewerker. Het feit dat hij tijdens zijn werk onder toezicht stond en beperkte mogelijkheden had om zelfstandig te handelen, neemt de mogelijke veiligheidsrisico’s niet volledig weg.
De rechtbank vindt dat de minister voldoende heeft onderbouwd dat de man door zijn eerdere strafbare handelen heeft laten zien vatbaar te zijn voor financieel gewin door het overtreden van de wet. Dat mocht worden meegewogen bij de beoordeling van zijn betrouwbaarheid voor een vertrouwensfunctie.
Ook de zwaarte van de opgelegde straf mocht volgens de rechter een belangrijke rol spelen. De argumenten van de medewerker over zijn persoonlijke eigenschappen leiden niet tot een ander oordeel, omdat de intrekking is gebaseerd op justitiële en strafvorderlijke gegevens en niet op overige persoonlijke gedragingen.
Persoonlijke belangen wegen niet zwaarder
De medewerker voerde verder aan dat het verlies van zijn VGB grote gevolgen had voor zijn werk en privéleven. Hij werkte naar tevredenheid bij Gezamenlijke Tankdienst Schiphol en de functie sloot goed aan op zijn gezinsleven.
Daarnaast wees hij op zijn mogelijkheden op de arbeidsmarkt. Volgens hem was het niet vanzelfsprekend dat hij als vrachtwagenchauffeur of in een andere functie eenvoudig nieuw werk zou kunnen vinden. Voor andere banen konden aanvullende kwalificaties of een verklaring omtrent het gedrag noodzakelijk zijn.
De minister vond deze omstandigheden onvoldoende zwaarwegend. Volgens de minister beschikte de man over voldoende kennis en werkervaring om elders aan de slag te kunnen in een functie waarvoor geen VGB nodig is. Ook zijn leeftijd en de gunstige arbeidsmarkt werden daarbij in zijn voordeel meegewogen.
De rechtbank erkent dat de medewerker een groot persoonlijk belang heeft bij het behoud van zijn functie. Ook staat volgens de rechter voldoende vast dat hij zijn werkzaamheden goed uitvoerde en door zijn werkgever werd gewaardeerd.
Toch zijn dit volgens de rechtbank geen bijzondere omstandigheden die rechtvaardigen dat het belang van de nationale veiligheid opzij wordt gezet. Het niet kunnen uitvoeren van een vertrouwensfunctie zonder geldige VGB is volgens de rechter een rechtstreeks gevolg van het wettelijke beveiligingssysteem.
Dat de man mogelijk aanvullende kwalificaties nodig heeft voor ander werk, betekent bovendien niet dat het voor hem vrijwel onmogelijk is om een andere baan te vinden.
Geen toegang meer tot beveiligd deel Schiphol
De rechtbank verklaart het beroep van de medewerker ongegrond. Daarmee blijft de intrekking van zijn verklaring van geen bezwaar in stand en kan hij zijn werkzaamheden als vliegtuigtanker op het beveiligde deel van Schiphol niet hervatten zolang hij niet over een geldige VGB beschikt.
Ook het verzoek om een voorlopige voorziening wordt afgewezen. De medewerker krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten of het betaalde griffierecht.
Tegen het oordeel in de hoofdzaak kan binnen zes weken na verzending van de uitspraak hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Tegen de afwijzing van de voorlopige voorziening staat geen hoger beroep open.







