NIJMEGEN – De kantonrechter van de Rechtbank Gelderland heeft het ontslag op staande voet van een zieke vrachtwagenchauffeur vernietigd. Volgens de rechter werkte de werknemer weliswaar onvoldoende mee aan zijn re-integratie, maar was ontslag op staande voet een te zwaar middel.
De chauffeur was sinds november 2022 werkzaam als vrachtwagenchauffeur. In juli 2025 ontstond een conflict nadat een opdrachtgever had aangegeven alleen verder te willen met een andere chauffeur die bereid was vaker te overnachten en weekenddiensten te draaien. De werknemer gaf daarop aan daar niet mee akkoord te gaan en meldde zich kort daarna ziek met een burn-out.
Daarna ontstond een langdurig conflict over de re-integratie. De werknemer verscheen meerdere keren niet bij fysieke afspraken met de bedrijfsarts in Amsterdam en werkte volgens de werkgever, een transportbedrijf uit Eindhoven, onvoldoende mee aan het opstellen van een plan van aanpak. De werkgever legde daarop een loonstop op en waarschuwde herhaaldelijk dat verdere weigering kon leiden tot ontslag op staande voet.
Ook mediation tussen beide partijen liep vast. De chauffeur verscheen niet bij afspraken met de mediator en bleef volgens de werkgever vasthouden aan zijn eigen interpretatie van adviezen van huisarts, bedrijfsarts en UWV. Uiteindelijk werd hij op 17 november 2025 op staande voet ontslagen wegens het structureel niet nakomen van zijn re-integratieverplichtingen.
De kantonrechter oordeelt echter dat ontslag op staande voet in dit geval disproportioneel was. Volgens de rechtbank heeft de werkgever overtuigend aangetoond dat de werknemer onvoldoende meewerkte aan zijn re-integratie, maar had de werkgever op sommige punten meer kunnen meebewegen. Zo had bijvoorbeeld beeldbellen kunnen worden toegestaan, een bedrijfsarts dichter bij huis kunnen worden geregeld of een reiskostenvergoeding kunnen worden aangeboden.
De rechter weegt daarbij mee dat de werknemer kampte met een burn-out, persoonlijke problemen had en dat er geen acute aanleiding voor ontslag bestond. Bovendien leed de werkgever door de al ingestelde loonstop geen directe financiële schade. Daarom werd het ontslag op staande voet vernietigd.
De loonstop blijft echter wel in stand. Volgens de rechtbank heeft de werknemer onvoldoende meegewerkt aan zijn re-integratie en bestaat daarom geen recht op loondoorbetaling tijdens ziekte.
De werkgever probeerde vervolgens alsnog de arbeidsovereenkomst te laten ontbinden wegens een ernstig verstoorde arbeidsrelatie. Ook dat verzoek wees de kantonrechter af. Omdat de verstoring direct samenhangt met de ziekte van de werknemer, geldt het opzegverbod tijdens ziekte.
De rechtbank bepaalde dat beide partijen hun eigen proceskosten moeten dragen.
