HAARLEM – Een transportbedrijf op Schiphol moet een vrachtwagenchauffeur verschillende vergoedingen betalen nadat de kantonrechter heeft geoordeeld dat diens ontslag op staande voet niet rechtsgeldig was. Dat blijkt uit een recente uitspraak van de rechtbank Noord-Holland.
De chauffeur trad in juli 2025 in dienst op basis van een oproepovereenkomst voor bepaalde tijd. Kort na het verstrijken van de proeftijd werd hij op staande voet ontslagen vanwege een reeks incidenten die volgens de werkgever gezamenlijk een dringende reden vormden. Zo werd hem onder meer verweten dat hij met openstaande laadruimte bij een klant was weggereden, met een lege brandstoftank langs de weg was stilgevallen en opdrachten had geweigerd.
De werknemer berustte in het ontslag, maar stapte naar de rechter om een billijke vergoeding, een vergoeding wegens onregelmatige opzegging en een transitievergoeding te eisen. Volgens hem waren niet alle verwijten terecht en was het ontslag daarom ongeldig.
De kantonrechter oordeelde dat het transportbedrijf onvoldoende had aangetoond dat alle aangevoerde gedragingen daadwerkelijk hadden plaatsgevonden. Omdat sprake was van een zogenoemde samengestelde dringende reden, moesten alle verwijten vast komen te staan. Dat was volgens de rechter niet het geval. Daarnaast speelde mee dat de communicatie tussen werkgever en werknemer moeizaam verliep en dat waarschuwingen nauwelijks schriftelijk waren vastgelegd.
Wel achtte de rechter aannemelijk dat de chauffeur enkele fouten had gemaakt, zoals het wegrijden met een openstaande deur en het stilvallen door een lege tank. Gezien de korte duur van het dienstverband en de slechte arbeidsverhouding werd de billijke vergoeding beperkt tot één maandsalaris van € 2.924 bruto.
Naast deze vergoeding moet het transportbedrijf ook eenzelfde bedrag betalen wegens onregelmatige opzegging, een transitievergoeding van € 207 bruto en de proceskosten. Volgens de rechtbank is een ongeldig ontslag op staande voet in beginsel ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever.
De uitspraak onderstreept dat werkgevers bij een ontslag op staande voet alle verwijten zorgvuldig moeten kunnen onderbouwen en tijdig moeten vastleggen. Zodra één van de aangevoerde redenen onvoldoende wordt bewezen, kan het ontslag in zijn geheel onderuitgaan.
