Wie kent deze vrachtwagen nog? [deel 5 2]

Wie kent deze vrachtwagen nog? [deel 5 - 2]
08-02-2013 09:48 | Transport Online | auteur de redactie

DAMWOUDE - In 1960 werden in Italië nieuwe regels van kracht voor maten en gewichten van vrachtwagens. Deze regels waren voordeliger voor een truck met aanhangwagen dan voor een trekker/oplegger. Dit verklaart waarom Italiaanse vervoerders pas na 1975 op trekker/opleggers overgingen. Het maximaal totaalgewicht werd toen verhoogd van 32 naar 44 ton. Volgens de regels van 1960 was het mogelijk om een 4-assige motorwagen te combineren met een 4-assige aanhangwagen, de Centipede (duizendpoot).

De Fiat 690 N1 was de opvolger van de 682. Een moderne cabine, meer motorvermogen en aangepast aan de nieuwe wetten. In de loop van 13 productiejaren is de 690 geleverd in N1, N2 en N3 uitvoering, waar N staat voor nafta (Italiaans voor diesel). De N1 had 177 pk en een ongesynchroniseerde 8 x 2 versnellingsbak met 2 poken. Een trekker uitvoering werd in eerste instantie niet geleverd, die was door de regelgeving naar een tweede plan verschoven. In Italië was het gebruikelijk om het stuur rechts te hebben. Dit was overzichtelijker als je op een smalle bergweg langs een ravijn moest rijden. De latere N2 en N3 uitvoeringen hadden verbeteringen aan de cabine en meer motorvermogen.

Nico Croese schrijft over de Fiat 690: "In de jaren '70 heb ik gewerkt bij de Uithoornse Combinatie. Wij hadden de N2 uitvoering. Het waren verschrikkelijk lompe, maar onverslijtbare wagens. Er was niets gesynchroniseerd en de versnellingspook was zo dik en de knop zo groot, dat een chauffeur met kleine handen er moeilijk mee kon schakelen. Bergruimte had je niet. Als monteur was het ook geen pretje om aan te werken."

"De motorkap kon net genoeg omhoog om olie te peilen. Je moest de kap met een riempje aan het plafond haken. Het brandstoffilter zat onder de stoel verstopt. Als je bij de motor moest zijn dan kon je met twee man de zware motorkap uit de cabine tillen."

"Een koppelingsplaat vervangen was een fluitje van een cent. Omdat de versnellingsbak niet direct aan de motor zat gemonteerd kon je er eenvoudig bij. Met de zware Trilex velgen was voor een chauffeur moeilijk om onderweg een band te wisselen. Het wiel moest op een krik al draaiend worden nagetrokken. Deed je dat niet goed, dan kwam je met een slingerend wiel thuis."
 

 Martin Kuiper sr vult verder aan: "In 1967 heb ik twee Fiat 690's gebruikt gekocht en er nog jaren tot volle tevredenheid mee gewerkt. De wagens hadden een sublieme wegligging, je kon een gulden op zijn kant zetten, zonder dat die omviel. De versnellingsbak had een aparte handel voor hoog-laag. Als je handig was kon je deze met je elleboog naar beneden drukken."

Ton Willemsen, oud chauffeur bij Hegeman: "Hegeman had twee Fiat 690's van 1968. We reden er cement mee. Het waren sterke wagens. Later gingen over op Henschel. Ik heb 32 jaar bij Hegeman gewerkt. Jammer, dat het failliet is gegaan."

Het interieur van de Fiat 690 was eenvoudig en rationeel. Comfort en geluidsisolatie stonden nog op een laag peil. De ventilatie en verwarming functioneerden slecht, de stoelen waren verstelbaar maar niet geveerd, de pneumatische bediende ruitenwissers waren niet erg efficiënt. Het stuur had een grote diameter ter compensatie van de gebrekkig werkende stuurbekrachtiging. Voor het schakelen met de 2 handels moest je behoorlijk vaardig zijn, anders werd je verrast door een luid krakende versnellingsbak. De 690 serie werd in Europa echter goed verkocht, omdat de truck betrouwbaar en goedkoop was.


In Nederland werd de 690 redelijk verkocht. Zo maar een rijtje van bedrijven die ermee reden: AC Jansen/MAT, Uithoornse Combinatie, Van Aalten, Inter Limburg, Hegeman, C & S, Euser, Van Swieten en Harry Willems.

 


Auteur: Ad de Koning

 

 

Rijverboden
Nieuwsbrief

Elke werkdag het laatste nieuws rond lunchtijd
in uw e-mail ontvangen?

Stuur mij de nieuwsbrief

Wilt u zich afmelden klik dan hier