Vriendinnen en vrienden, de kop van dit verhaal is enigszins misleidend. Menigeen denkt bij een chauffeursgesprek aan een conversatie tussen twee beroepsmatige weggebruikers, grootverbruikers van kilometers, die elkaar nuttige tips geven over het wel en wee op de grote baan, zoals waar de files of de verkeerscontroles staan, wachttijden aan de grens , en, zeker in deze tijd, de dikte van het Elfstedenijs.

Helaas heb ik in de laatste dertig jaar mogen constateren dat een echt chauffeursgesprek vooral gezwam en gezwatel behelsd over hoe stoer en bijdehand de beide (of meer) sprekers zijn. Werkelijk zeg; wat kunnen sommige truckers kwaken! Donald Duck* is er vaak niks bij.

Er zijn ook andere chauffeursgesprekken. Dat zijn dan de gesprekken die werkgevers met hun chauffeurs voeren over het functioneren van de helft van het babbelende duo als vrachtautobestuurder in de bedrijfsorganisatie. Ooit heb ik geprobeerd om de brallende helft van deze tweespraak, die een monoloog bleek te zijn, aan- en toe te spreken over zijn eigen (niet-) functioneren, maar ik kwam er niet tussen. Dat, mijn geachte vriendjes en vriendinnetjes, mag als zeer uitzonderlijk worden beschouwd.

Wat te denken van de firma ... waar men besloot dat ook in dit bedrijf deze interviews gehouden moesten worden en men na het aller-, aller-, allereerste gesprek, toevallig met ondergetekende, besloot dat dit volstrekt zinloos was en dat dan ook nooit-, nooit-, en nooit meer te doen. Raar...